ஆஹா . . . ஆஹா . .

ராதேக்ருஷ்ணா

பத்மநாபா . . .

சுகமாக வேட்டையாடினாயா ? 

உன் பக்தர் எல்லோரையும் பார்த்தாயா ?

துஷ்ட சம்ஹாரம் செய்து விட்டாயா ? 

நான் மட்டும் அங்கில்லையே . . .

என் துக்கம் உனக்குத் தெரிந்துவிட்டதே !

நான் உன்னை நினைப்பது தானே சரி !

ஆனால் நீ என்னை நினைத்துக்கொண்டாயே !

இதற்கு நான் என்ன கைமாறு செய்வேன் ?

நான் உன்னுடைய நாமத்தை

விடாமல் ஜபிப்பவனில்லையே ?

நான் உன்னுடைய திரு மிகுந்த

அனந்தபுரிவாசி இல்லையே ?

 உனது திருவடியில் பூரணமாக

சரணாகதி செய்தவனில்லையே ?

உனக்காக எதையும் துளி கூட

தியாகம் செய்தவனில்லையே ?

பெரிய வைராக்கியசாலி இல்லையே ?

நல்ல ஞானி இல்லையே ?

உத்தமமான பக்தன் இல்லையே ! ? !

ஆயினும் நீ என்னை நினைத்துக்
 கொண்டாயே !


என்ன செய்வேன் என் பத்மநாபா !



இந்த குழந்தையின்  அழுகையை
மாற்றிவிட்டாயே !



நான் உன் குழந்தை என்பதை
  நிரூபித்துவிட்டாயே ! ! !



நான் பத்மநாபனின் குழந்தை !



ஆஹா . . . ஆஹா . . . . .